Πανελλήνιες

Από αρχαιοτάτων χρόνων το ανήσυχο πνεύμα του homo sapiens τον οδήγησε στην ανακάλυψη της φωτιάς, του τροχού, των πανελληνίων εξετάσεων και των πτυχίων χωρίς αντίκρισμα. Περίοδος πανελληνίων εξετάσεων, λοιπόν και οι διαγωνιζόμενοι ετοιμάζονται να βάλουν τα δυνατά τους για να περάσουν κάπου (άλλοι όπου κάτσει, άλλοι όπου πει ο μπαμπάς, μερικοί όπου έχει καλά γκομενάκια και μερικοί εκεί που όντως θέλουν για τον άλφα ή βήτα λόγο) με την εντύπωση ότι μετά τις πανελλήνιες πέρασαν τα δύσκολα και η ζωή θα είναι διακοπές διαρκείας. ΑΡΧΙΔΙΑ. Όσοι πέρασαν τη διαδικασία αυτή ξέρουν προφανώς ότι δεν ισχύει αυτό (εκτός αν έχει $$$ ο μπαμπάκας), στη θεωρία το ξέρουνε και οι υποψήφιοι, έχουνε όμως την εντύπωση για κάποιον “περίεργο” λόγο ότι τα δύσκολα πέρασαν. Ο “περίεργος” λόγος προφανώς είναι τα φροντιστήρια και οι γονείς, που στην προσπάθειά τους να πείσουνε τα παιδιά να διαβάσουνε τους λένε διαφόρων ειδών παπαριές: “2 μήνες ακόμα και μετά ελευθερία”, “αν πας καλά θα σου πάρω το 'να, θα σου πάρω τ' άλλο”, “τελιώνεις και μετά ποιος στην χάρη σου” (μιλάω για τον μέσο όρο).

Ο καθένας έχει και μια διαφορετική ιστορία να πει για τη Γ' Λυκείου: άλλοι μιλάνε για χαλαρές καταστάσεις, άλλοι για αξεπέραστα άγχη, για ατελείωτα ξενύχτια, ψυχολογικά, αυτοκτονίες κτλ κτλ. Όπως και να 'χει όλοι (σχεδόν) θα περάσουνε τη διαδικασία με τον έναν ή τον άλλον τρόπο και με το ένα ή το άλλο αποτέλεσμα. Όσοι όμως, έχουν την εντύπωση ότι αυτό που θα σπουδάσουνε συνδέεται άμμεσα με τα λεφτά που θα βγάλουνε, τον τρόπο ζωής τους και το αυτοκίνητο που θα οδηγάνε μπορούνε να αρχίσουνε από τώρα τις επισκέψεις στον ψυχολόγο. Αν σπουδάζεις επειδή στο είπε ο μπαμπάς, επειδή το επιβάλλει η κοινωνική σου θέση ή επειδή είναι μόδα τράβα ψόφα. Εκτός του ότι κάνεις κακό στον εαυτό σου, κάνεις κακό και στους άλλους, aka υποβάθμιση πτυχίων, ανεργιά. Μπορεί το εκπαιδευτικό μας σύστημα να είναι για τον φαλλό, έχουμε όμως τους πιο υψηλά καταρτισμένους deliverάδες και σερβιτόρους στην Ευρώπη. Για ποιον λόγο πρέπει να σπουδάσεις 4-5 χρόνια τουλάχιστον, να χαλάσεις την περιουσία του μπαμπά και να κάνεις κάτι που στην ουσία δε σου αρέσει και δε θα σου εξασφαλίσει τελικά μάλλον τίποτα, ενώ θα μπορούσες να κάνεις το ίδιο και χωρίς όλη αυτή τη μαζοχιστική διαδικασία; Όταν είσαι πωλητής/ρια ρούχων, deliverας ή σουβλατζής είτε έχεις απολυτήριο λυκείου, είτε είσαι απόφοιτος του Harvard κάνεις την ίδια δουλειά και παίρνεις τα ίδια λεφτά. ΤΕΛΟΣ.

Το παραπάνω είναι μη αμφισβητήσιμο, το πρόβλημα όμως έγκειται στην νοοτροπία του νεοέλληνα. “Σαν γονέας θέλω το καλύτερο για το παιδί μου”. ΕΜΕΤΟΣ. Και ο Γερμανός και ο Πακιστανός και ο κάθε γονιός θέλει το καλύτερο για το παιδί του, απλά στο Ελλαδιστάν υπάρχει η τάση του να γίνουν όλοι πρόεδροι, έχουμε μια ανεξήγητηκαι καταστροφική υπερηφάνεια. Σημασία έχει να είσαι πρόεδρος. Πρόεδρος της Δημοκρατίας, πρόεδρος σε ομάδα, του συλλόγου γονέων και κηδεμόνων, πρόεδρος του οργανισμού για την αποξύρανση της λίμνης Κωπαίδας που έγινε πριν 80 χρόνια (ναιι ναιι υπάρχει τέτοιος οργανισμός και κάποιος θα είναι πρόεδρος και εκεί: http://www.org-kopaidos.gr/ ), αλλά είσαι κάτι, είσαι πρόεδρος. Δεν είσαι περιπτεράς ή οικοδόμος (τάχα κατώτερο κοινωνικό στρώμα), εκτός αν είσαι και εκεί κάποιος πρόεδρος. Μια μέρα που περπατούσα μόνος σκεφτόμουν τη λέξη πρόεδρος συνεχώς και κατέληξα με σπαστικό γέλιο. Αν με πούνε πρόεδρο ποτέ θα γεμίσω δύο νταμιτζάνες ξερατά. Έχουμε γεμίσει ένα σωρό απόφοιτους πανεπιστημίων που με την ελπίδα του να κάνουνε μια καλύτερη ζωή καταφέρανε να εξασφαλίσουνε μια χειρότερη ζωή στους εαυτούς τους και στους άλλους. Γιατί το πρόβλημα δεν είναι ατομικό. Όταν σπουδάζει αυτός που δε θέλει ή ο ανάξιος δεν κάνει κακό μόνο στον εαυτό του, γιατί πιθανώς θα πάρει μια θέση από κάποιον που το αξίζει και το θέλει περισσότερο.

Κάτι που είναι επίσης προφανές είναι ότι υποβαθμίζεται η αξία του πτυχίου, αλλά και οι ίδιες οι σπουδές προτίστως. Η φιλολογία, τα μαθηματικά, η φυσική (σχολές που δεν είναι πολύ ψηλά στις προτιμήσεις άρα και στον βαθμό) είναι ΕΠΙΣΤΗΜΕΣ (όπως και η ιατρική), που σημαίνει ότι κάποιοι αφιέρωσαν τη ζωή τους για να φτάσουν στο επίπεδο που είναι τώρα, ΔΕ ΓΙΝΕΤΑΙ ΝΑ ΠΑΕΙ Ο ΚΑΘΕΝΑΣ ΜΕ ΤΗ ΝΟΟΤΡΟΠΙΑ ΤΟΥ ΦΡΑΠΕ ΚΑΙ ΤΟΥ ΤΑΒΛΙΟΥ ΝΑ ΧΕΖΕΙ ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΑΛΛΟΙ ΜΟΧΘΟΥΣΑΝΕ ΜΙΑ ΖΩΗ. Φυσικά δεν είναι όλοι έτσι (ευτυχώς) και τα ίδια φαινόμενα παρατηρούνται και σε σχολές όπως της ιατρικής (απλά η νοοτροπία του έλληνα έχει την ιατρική ένα σκαλοπάτι πιο πάνω και ήθελα να κάνω πιο κατανοητό το point μου). Αν είναι να γίνεις ταμίας ή πωλητής τράβα σε μια σχολή για ταμίες ή πωλητές, να μάθεις ό,τι υπάρχει να μάθεις και εξάσκησε το επάγγελμα αυτό όντας ένας χαρούμενος ταμίας. Έτσι κάνουνε τα υπόλοιπα ευρωπαϊκά κράτη και δε νομίζω έχουνε να ζηλέψουνε τους πτυχιούχους ανέργους ή σερβιτόρους μας. Εδώ πρέπει να πάρεις πτυχίο πανεπιστημίου για να γίνεις πωλητής ρούχων; Θα γίνεις που θα γίνεις αυτό, θα έχεις και τα ψυχολογικά γιατί πήγαινες για πρόεδρος (ε και για να είσαι πρόεδρος πρέπει να έχεις τελιώσει και κάτι). Δεν είναι κατώτερα τα επαγγέλματα του οικοδόμου, του σερβιτόρου ή του πωλητή, είναι απαραίτητα σε μια κοινωνία, αυτό που δεν είναι απαραίτητο είναι η παραπάνω νοοτροπία. Θα έρθει μετά αυτός που σπούδασε αυτό που ήθελε και δε θα βρίσκει δουλειά γιατί κάποιος άλλος που δεν ήθελε καν να σπουδάσει αυτό που σπούδασε του την έπιασε (και ξέρουμε με τι αξιοκρατικά κριτήρια συνήθως).

Ποιος φταίει τελικά; Τα παιδιά-έφηβοι που από τα γεννοφάσκια τους ακούνε από τους λοβοτομημένους γονείς να διαβάζουνε για να περάσουνε σε μια σχολή και μετά έχει ο θεός; Προφανώς φταίνε οι γονείς, όπως φταίνε και για όλα τα άλλα σημερινά προβλήματα.(αν είσαι γονέας και διαφωνείς έχεις το δικαίωμα να σκάσεις, εσύ φταις για τα ρουσφέτια, τον δικομματισμό και το έλλειμμα). Δεν είπε κανείς ότι ο γονέας δεν αγαπάει το παιδί του, αλλά όταν δεν ξέρεις πραγματικά το καλό ΚΑΙ ΔΙΚΑΙΟ για το παιδί σου τότε ΕΙΣΑΙ ΚΑΚΟΣ ΓΟΝΕΑΣ και μπορείς να πας να ψοφήσεις ΓΙΑΤΙ ΚΑΝΕΙΣ ΚΑΚΟ ΚΑΙ ΣΤΟΥΣ ΣΥΝΟΜΙΛΗΚΟΥΣ ΤΟΥ ΠΑΙΔΙΟΥ ΣΟΥ.

ΥΓ:

Δυνατότητα για πρόσβαση σε δημόσια και δωρεάν παιδεία σε όλους, πρόσβαση στη δημόσια και δωρεάν παιδεία σε όσους θέλουν και την αξίζουν πραγματικά. Μην ακούτε τους γονείς, η ιστορία δείχνει ότι δεν ξέρουν το πραγματικά καλό